Waar ben ik ?

Gronden begint met het neerzetten van je voeten op een plek.

Die plek neem je waar,
met je ogen,
je oren,
je neus,
en je voelsprieten.
Misschien wel met je hele lijf.

Ik zit in de trein,
en loop in mijn hoofd door de coupé.
Voorbij mijn buurman;
zijn krantje ritselt.
Langs de ramen; even naar buiten koekeloeren.
Ik struikel over een schooltas;
ruikt wat muf, wel mooi van kleur, zeg.
Hardcore op de achtergrond,
chocola en koffie.
Kriebel aan mijn knie.

Op de terugweg van mijn rondje
neem ik een kettinkje mee,
eigenlijk een enkelbandje,
ringelend, tingelend, zilver glimmend,
schitterend in de zon.
Van haar enkel. Om mijn pols.
Staat me goed.

Ik zak neer, in mijn luie stoel.
(in je hoofd kan alles!)
Sandalen uit, voeten op de grond.
Warm, beetje hard.
Ik sluit mijn ogen en voel het armbandje.

glad, warm, ribbelig, rond,
ruikt naar HERAShek, weegt bijna niets,
is flexibel, toch sterk,
is klein en groot.
zacht in zijn geheel, hard zijn de onderdelen.

Mijn handen leren dit ding kennen,
en gaan ervan houden.
Mijn hoofd kent het van binnen en van buiten.

Zonder te weten wat het is,
van wie,
en waarom.

Zonder oordeel.

Op de volgende reizen deze week neem ik de plekken van mijn voeten zó waar.

De plek waar mijn voeten zijn,
de plek waar ik ben,
de plek waar dingen zijn,
de plek waar andere mensen zijn, om mij heen.

Ik weet niet wie ze zijn, die andere mensen.
Ik weet niet waarom ze daar zijn.
Ik kijk,
ik voel,
ik hoor.

Zonder oordeel.

Met mijn beide voeten op de grond.

Doe je mee?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s