Vriendjes maken.

Ja, het was spannend. Natuurlijk was het spannend!

sportspel

Nieuwe kinderen, vreemde gezichten. Ze kijken je aan. Je weet nog niet hoe ze reageren.

Maar daar ga je. De speeltuin in. Eerst maar eens alleen schommelen. Dan van de glijbaan, op een moment dat er niemand op is. Dan een rondje om het klimrek..  Een schop tegen een bal..

Een blik, een voorzichtige lach.

 

Spreken ze Nederlands? Versta je ze? Vinden ze je aardig? Lachen ze je nou uit, of lachen ze je toe..?

 

Honderden vragen in het koppie van je kind. Op een nieuwe camping, in den vreemde.

De één gaat het gemakkelijker af dan de ander.

Onze zoon van 7 vindt ’t reuzespannend. Hij zal niet alleen gaan. Hij loopt vlak achter zijn broer van 5, die wat minder moeite heeft om contact te maken met andere kinderen.

De oudste weet nu wat hij kan doen om het zichzelf wat gemakkelijker te maken. Hij springt een paar keer, zet zijn voeten stevig op de grond. Hij laat zijn schouders zakken en doet zijn kin op. Ja, het lukt! En dan gaat hij of voetballen, of heel stoer klimmen, of hij heeft een mop paraat.

Lukt t niet, snapt hij de ander niet, voelt hij zich zenuwachtig worden.. Dan rent hij een rondje om de speeltuin, heel hard. “Dan weet ik weer wat ik allemaal kan en misschien zien de anderen dat ook. Ik kan t hardst rennen!” Hij moet even door dat beginnetje van onzekerheid heen.

Papa en mama slaan het gade van een afstandje. We vinden het fijn dat hij uren kan verdwijnen in een boek bij de tent. We vinden het super dat hij ook vriendjes maakt in de speeltuin!

 

 

We zijn weer thuis inmiddels. En de praktijk gaat weer open. Zondag ben ik in de Cultuurschuur. Daar is een open middag, gezellig en informatief. Komende week ben ik er weer voor ouders en kinderen. Kinderen die ik vóór de zomervakantie al zag èn nieuwe gezichten. Spannend voor hen en leuk! Op 27 oktober begint de eerste weerbaarheidstraining. Daarvoor is nog plek.

 

 

Advertenties